Сумна, ціха, ніяк…Можа – неяк. Жыццё, як бы, ідзе побач з гэтым горадам..Ён, Горад, сам па сабе, людзі – самы па сабе.. Ім усё роўна як жыве Горад, а Гораду - як жывуць яго людзі. Ён ім чужы. А можа яны яму – чужыя? А скульптуры на фасадах – гэта яго Людзі, яны – галоўныя у Горадзе, яны яго грамадзяне, Горад – для іх, яны галоўныя жыхары, яго сутнасць. Горад Скульптур…
Таму нічога ў ём не адбываецца, бо ён стаіць у краіне, у якой не адбываецца нічога, робіцца усё, але нічога не адбываецца …
Сумнасць сіне-блакітнага колеру.. З аднаго боку.
І чарговы, які-небудзь “Праздник Города” з другога боку..
Там яго жыхары на гэта вялікае свята пераапрануліся у каляровае…Аттуль і назіраюць за плошчай, куды прыпаўзуць гэтыя жывыя “букашкі” са ўсяго Горада і будуць скакаць, гулять, спяваць і славіць Горад Каменных Людзей…
Дзякуй, Валера, за цікавую і сапраўдна моцную выстаўку!
Таму нічога ў ём не адбываецца, бо ён стаіць у краіне, у якой не адбываецца нічога, робіцца усё, але нічога не адбываецца …
Сумнасць сіне-блакітнага колеру.. З аднаго боку.
І чарговы, які-небудзь “Праздник Города” з другога боку..
Там яго жыхары на гэта вялікае свята пераапрануліся у каляровае…Аттуль і назіраюць за плошчай, куды прыпаўзуць гэтыя жывыя “букашкі” са ўсяго Горада і будуць скакаць, гулять, спяваць і славіць Горад Каменных Людзей…
Дзякуй, Валера, за цікавую і сапраўдна моцную выстаўку!
Вы ещё не умерли, чтобы говорить о вас только хорошее...[i][/i]

